ចងស្ពានមេត្រី វគ្គ 4 (ត)

 

វគ្គ 01

វគ្គ 02

វគ្គ 03

វគ្គ 04

វគ្គ 05

វគ្គ 06

វគ្គ 07

វគ្គ 08

វគ្គ 09

វគ្គ 10

៤
ចងស្ពានមេត្រី វគ្គ
(បទពាក្យ)
-	មនោពេជ្រខឹងពេជ្រវិលទៅផ្ទះ	ដើរកាត់ព្រៃល្បះឃើញផ្នូរឪ
	ដែលឋិតនៅពាក់កណ្ដលផ្លូវ	ពេជ្រស្ទុះទៅឱបផ្នូរយំ។
-	«ពុកអើយសូមពុកជួយកូនផង	មិនគួរឡើយបងគ្រោតវាយដំ
	ទាំងមាមីងសោតព្រួតស្អប់ខ្ញុំ	មើលទៅមិនសមបងប្អូនសោះ!..»។
-	ពេលដែលពេជ្រថ្លែងវិយោគទុក្ខ	ប្រពន្ធមេស្រុកចិត្តសប្បុរស
	ជិះរទេះមកតាមផ្លូវនោះ	អមរាឆោមស្រស់អង្គុយជិត។
-	ឃើញពេជ្រឱបផ្នូរយំរហាម	អមរាសួរភ្លាមដោយអាណិត
	ម្ដេចមិនឃើញទេយ្យទាននៅជិត	ខ្ញុំឲ្យច្រើនពិតបាត់ទៅណា?
២០០-	ពេជ្រលាក់មិនប្រាប់តាមការពិត	សុខចិត្តប្រឌិតរឿងផ្សេងថា៖
	«ទេយ្យត្រូវពួកក្មេងពាលា	ព្រួតគ្នាដណ្ដើមយកអស់ហើយ។
-	អមរាវត្តី ឮដូច្នោះ	កើតចិត្តស្រណោះពេជ្រឥតស្បើយ
	ថា៖ «ឈប់យំទៅណ៎ាពេជ្រអើយ	បើអស់ទេយ្យហើយខ្ញុំឲ្យទៀត!»។
-	លោកស្រីស្រដីបន្ថែមថា៖	«ក្មួយកុំសោកានាំចង្អៀត
	ល្ងាចទៅផ្ទះអ៊ំៗឲ្យទៀត	ចាំឲ្យអាំឆ្លៀតរៀបទុកឲ្យ។
-	ចុះពួកក្មេងខូចខិលគួរខ្ពើម	ដែលមកដណ្ដើមយកអំណោយ
	ក្មួយស្គាល់មុខទេក្រែងថ្ងៃក្រោយ	អ៊ំឲ្យគេស្ដីប្រដៅវា..?»។
-	ម្ដងនេះទើបពេជ្រដាច់ចិត្តឆ្លើយ	«គ្មានអ្នកណាឡើយក្មេងពាលា
	គឺឈ្មោះបងគ្រោតកូនមីងមា	ព្រួតគ្នាវាយយកកណ្ដាលផ្លូវ»។
២០៥-	ដឺងហើយអ្នកស្រីនិងអមរា	ក៌លាពេជ្រជិះរទេះទៅ
	ឯពេជ្រត្រឡប់មកខ្ទមស្បូវ	ជួបម្តាយប្រុងទៅកាន់ទូផ្សារ។
	ពៅក៌សួរកូនពីរឿងទាន	បនោពេជ្រក៌បានប្រាប់មាតា
	តាមរឿងដែនក្រោតព្រួតផ្តន្ទា	ព្រមទាំងមីនមាជេរស្តទៀត។
	ឭហើយពៅឆ្លើយថាកុំខឺង	ព្រោះយើងក្រហ្នឺងទើបគេឆ្លៀត
	ជិះជាន់ពន្លិចគ្រប់ល្បិចស្នៀត	នឺកឡើងចង្អៀតចិត្ត​ពេកក្រៃ។
	រួចហើយពេជ្រថាជំទាវសុខ	ល្ងាចនេះឃ្មាតខ្មីទៅផ្ទះហគាត់។
	ពៅថាកុំទៅអីកូនអើយ	កុំចង់បានឡើយសុខចិត្ត​អត់
	ទោះអាំអាណិតកូនកំសត់	តែថាមេស្រុគាត់មិនស្រួលទេ
២១០-	ចាំម៉ែទៅផ្សារទិញក្ដាឈ្នួន	ស្អែកឲ្យកូនស្ងួនរៀននឹងគេ
	មានតែចំណេះវិជ្ជាទេ	ទើបអាចរិះរេជួយយើងបាន។
-	ចប់ពោលពៅទូលល្អីចេញទៅ	ពេជ្រអង្គុយនៅក្បែរចង្រ្ដាន
	ចាំម្ដាយយូរពិតចិត្តរំខាន	ប្រុសប្រាណកួចនឹកដល់សំដី។
-	ទើបសំរេចចិត្តចេញពីផ្ទះ	រួតរះទៅផ្ទះអមរាវត្តី
	ដល់ហើយលបក្បែរដើមចំប៉ី	ឃើញវិគ្រោត ក្រៃនិងមាលា។
-	អង្គុយពីមុខលោកនិម្មិត	ជំទាវនៅជិតនាងអមរា
	មានកំណាត់ថ្មីស្បៃភ្ញីផ្កា	និងផ្លែផលាដាក់ពេញតុ។
-	មានខ្ញុំកំដរឈរឆ្វេងស្ដាំ	ពេជ្រពួនសម្ងំមើលទៅមុខ
	ឃើញក្រៃហុចមាសឲ្យមេស្រុក	ឯជំទាវសុខធ្វើវាហី។
២១៥-	ក្រៃថា៖ «ខ្ញុំមកនេះប៉ុនប៉ង	សូមចងជាស្ពានមានមេត្រី
	ខ្ញុំមានកូនប្រុសលោកកូនស្រី	ភ្ជាប់ពាក្យសំដីដណ្ដឹងទុក។
-	ដល់ពេលវាធំសុំរៀបការ	កសាងគ្រួសារទៅថ្ងៃមុខ
	យើងរៀបឲ្យធំពេញបន្ទុក	សូមលោកមេស្រុកទុកចិត្តចុះ»។
-	មេស្រុកមុខស្រស់ដូចថ្ងៃរះ	លូកដៃយកមាសគ្មានតុញតុះ
	យល់ព្រមតាមពាក្យក្រៃទាំងអស់	ជំទាវជំទាស់ថា៖ «កុំអាល!។
-	ព្រោះកូននៅតូចដូចក្រូចខ្ចី	មិនទាន់ដឹងអីរឿងអម្បាល
	ចាំពេលវាធំដឹងធ្ងន់ស្រាល	នោះទើបសមកាលនឹងគិតគូរ»។
-	មេស្រុកឆ្លើយកាត់មាត់ភរិយា	«រឿងពេលវេលាឆាប់ឬយូរ
	មិនសំខាន់ឡើយកុំរអ៊ូ	ផ្សំផ្គុំជាគូឲ្យហើយទៅ»។
២២០-	ក្រៃអួតកូនប្រុសឈ្មោះវិគ្រោត	ថា ប្រាជ្ញាលូតឆ្លាតពេកកូវ
	ជំទាវឮឈ្មោះមុខក្រញូវ	«តើឆ្លាតម្ដេចទៅបើខិលខូច?។
-	អាងធំនាំគ្នាទៅបំពាន	ដណ្ដើមយកទានពីប្អូនតូច
	វាយដំឲ្យយំក្រំអណោច	ស្រងេះស្រងោចខ្លោចផ្សាក្រៃ»។
-	មាលាឮពាក្យលោកជំទាវ	មុខជូរដូចភ្ញៀវខ្វះទឹកត្រី
	ដោយខ្លាចខូចរឿងស្ពានមេត្រី	ទើបក្លែងបំភ្លៃមួលបង្កាច់។
-	«រឿងនេះអញ្ចេះទេលោកស្រី	គ្រោតកាលពីថ្ងៃបានឃើញពេជ្រ
	បានទេយ្យទានច្រើនក្រែងជ្រុះភ្លេច	ធ្លាយពីបង្វិចក៏ជួយកាន់។
-	យកមកទុកឲ្យនៅផ្ទះមុន	តែពេជ្រលោភលន់ចោទបំភ័ន្ត
	ថាគ្រោតកូនខ្ញុំលួចបន្លំ	ចង់បានជ័យភ័ណ្ឌពីវាវិញ?។
២២៥-	ពេជ្រចោទយ៉ាងនេះគឺបំពាន	ព្រោះកូនខ្ញុំមានទ្រព្យពោរពេញ
	រឿងអីចង់បានទានវាវិញ	គួរឲ្យទោរម្នេញពន់ពេកក្ដាត់។
-	មេស្រុកពេញចិត្តពាក្យមាលា	ក៏សើចទាល់តែហៀរទឹកមាត់
	ថា «អាពេជ្រខូចចង់តែទាត់	សមតែបង្អត់កុំឲ្យឆី ! »។
-	អមរាថា៖ «ពេជ្រមិនខិលខូច	មិនពាលាដូចវិគ្រោតអី
	គេរើសបានឆ្លាកចាន់ច្រើនក្រៃ	ជាឧបនិស្ស័យនៃមនុស្សល្អ។
-	តែពុកមិនទុកគេជាមិត្ត	សុខចិត្តមករាប់មនុស្សភូតភរ
	ជំទាវថារឿងគូស្រករ	គួរកុំអាលអរគិតមើលសិន។
-	មេស្រុកឆ្លើយកាត់ថា «កុំផ្ដាស	មើលនែ៎ ខ្សែមាសក្រហមឆ្អិន
	គេយកមកឲ្យជាកសិណ	គ្មានទេរឿង "មិន" ត្រូវតែ "ព្រម"។
២៣០-	មាសលាថាបើសិនលោកស្រី	ចង់បានមាសថ្មីឲ្យពាក់ល្មម
	ស្អែកមកទៀតឲ្យតែព្រម	ត្រព្យលឿងក្រហមមិនខ្វាស់ទេ។
-	៚មេស្រុកថាយកមកកុំភ័យ	រឿងខាងកួនស្រីគ្មានងាករេ
	ប្រពន្វកូនមិនធំជាងទេ	រងចាំឲ្យតែវាធំចុះ!។
-	ជូនជាពេលដែលមេស្រុកស្តី	ក្រោមដើមចំប៉ីពេជ្រត្រេះត្រុះ
	បំរើម្មាកឃើញឆ្ងល់ហើយស្ទុះ	ទៅចាប់ទាញអូសពេជ្រចេញមក។
-	បង្ហាញមេស្រុកមុខរាល់គ្មា	ក្រៃ​​ ក្រោតមាលា អាំនិងសុខ
	ពេជ្រខ្មាស់អៀនភ័យដៃបាំងមុខ	រួចទើបមេស្រុកស្រែកទាំងខ្នាញ់។
-	នែ អាក្មេងព្រើលមិនមើលប្រាណ	ម្តេចហានក្លាហានចូលផ្តះអញ
	ចូលមកគ្មានច្បាប់គួរឲ្យជ្រិញ	តាមខ្នាញ់ត្រូវវាយហាសិបកផ្តៅ។
២៣៥-	ពេជ្រថាខ្ញុំមកតាមបណ្ដាំ	គឺនាងតូចអាំផ្ដាំតាមផ្លូវ
	ថាឱ្យមកយកទានឥឡូវ	បើគ្មានអ្នកហៅមិនហ៊ានទេ។
-	អ្នកស្រីឆ្លើយភ្លាមថាមែនពិត	ព្រោះខ្ញុំមានចិត្តអាណិតគេ
	ឱ្យមកយកទេយ្យមិនខុសទេ	អាំអើយចូរមេមកយកចុះ!។
-	គ្រាដែលអមរាស្រវាទេយ្យ	រៀបហុចដល់ដៃពេជ្រពេលនោះ
	មេស្រុកក្រោធខឹងប្រឹងងើបស្ទុះ	មកឃាត់ចាប់អូសអាំឲ្យថយ។
-	ស្រែកថា នែអាក្មេងចង្រៃ	ចុះក្រែងទានទេយ្យគ្រោតទុកឲ្យ
	ម្ដេចមិនទៅយកឯណោះហើយ	អាឈ្លើយមកទៀតធ្វើអី?
-	មាលាខឹងពេកខំស្រែកដេញ	ថានែ៎ ថយចេញអាចង្រៃ!
	ទេយ្យនៅឯផ្ទះតាំងពីថ្ងៃ	ម្ដេចមិនឃ្មាតខ្មីទៅឆាប់រ៉ា។
២៤០-	កុំមករំខានដូចមមង់	ព្រោះអញកំពុងតែមានការ
	ពេជ្រងាកទៅមើលនាងអមរា	ប្រាប់ថាមាមីងមួលបង្កាច់។
-	យកទេយ្យអស់ហើយមិនស្បើយចិត្ត	ថែមទាំងប្រឌិតកែក្រឡាច់
	ហាក់ដូចជាមិនជាប់ជាឈាមសាច់	ជេរស្ដីប្រទេចយ៉ាងគ្រោតគ្រាត។
-	ម្ដងនេះមេស្រុកក្រោកកំហែង	នែ៎វ៉ើយ អាដែងចាំអីទៀត
	អូសក្បាលអាដែងចោលម្សៀត	កុំឲ្យនៅបៀតអញឲ្យសោះ។
-	បើវាចចេសមិនព្រមទៅ	វាយហាសិបផ្កៅកុំស្រណោះ
	ព្រោះវាព្រហើនហ៊ានលោតផ្លោះ	ចូលផ្ទះអញខុសដូចចោរប្លន់។
-	ពេជ្រយល់មិនស្រួលក៏ស្ទុះរត់	មិនឲ្យគេទាត់ធាក់ខ្លួនទាន់
	ក្រៃសម្លក់ពេជ្រដោយខ្នាញ់ខ្នាន់	តែអាំតូចតន់សែនអាណិត។
២៤៥-	នាងតាមមើលពេជ្រដោយភ្លេចខ្លួន	តាមនិស្ស័យជួនពីអតីត
	តែទាស់ឪពុកចិត្តអមិត្ត	គ្មាននឹកអាណិតពេជ្រសោះឡើយ។
-	ពេជ្រវិញទៅផ្ទះពេលព្រលប់	ពៅឈរសញ្ជប់ពុំល្ហែល្ហើយ
	ចាំមើលផ្លូវពេជ្រទ្រុងឥតស្បើយ	សួរថាៈ "កូនអើយយ៉ាងណាទៅ?" ។
-	ពេជ្រឱនមុខចុះសម្លឹងដី	ឆ្លើយថា ម៉ែស្ដីចំជាត្រូវ
	ហាមឃាត់មិនឲ្យកូនប្រុសទៅ	ឥឡូវត្រូវគេជេរស្ដីពិត។
-	គេប្រុងវាយដំច្រំថែមទៀត	ពៅសែនចង្អៀតណែនក្នុងចិត្ត
	ឱបកូនជាប់ទ្រូងដោយអាណិត	ទឹកភ្នែកអម្រឹតស្រក់ហូរខ្ចាយ។
-	ថ្លែងវិយោគថា ពេជ្រអើយពេជ្រ	ចូរកូនកុំភ្លេចបណ្ដាំម្ដាយ
	ព្រោះតែយើងក្រទើបគេណាយ	នាំគ្នាមើលងាយទាំងបំពាន។
២៥០-	ស្អែកក្រោកពីព្រឹករៀបចំខ្លួន	ម្ដាយនឹងនាំកូនឱ្យទៅរៀន
	ខំប្រឹងសិក្សាវិជ្ជារបៀន	ដើម្បីជាស្ពានទៅថ្ងៃក្រោយ។
-	ខំរៀនកុំឲ្យចាញ់អ្នកណា	ដុសខាត់ប្រាជ្ញាកុំទន់ខ្សោយ
	វិជ្ជាជួយកូនទៅថ្ងៃក្រោយ	កុំបីបណ្ដោយធ្លោយឲ្យសោះ។
-	លុះព្រឹកព្រាងថ្លាល្អប្រពៃ	ពៅស្រីរៀបខ្លួនឲ្យកូនប្រុស
	មានក្ដារ ដីស ក្រណាត់ដុស	ម្នាម្នាស្ទាស្ទុះឆ្ពោះទៅវត្ត។
-	ចំណែកឯនាងមាលាឆ្នាស់	ក៏បានរូតរះផាត់មុខមាត់
	លាបក្រេមលាបម្សៅខ្មៅខឹមខាត់	ហើយឲ្យខ្ញុំបររទេះ។
-	ជូនក្រៃវិគ្រោតទៅរៀនដែរ	ក្រែងនៅរ៉រ៉ែរៀនមិនចេះ
	កុំឲ្យមេជេរដៀលត្មិះ	ថាកូនមិនចេះអក្សរអី។
២៥៥-	ព្រឹកនោះប្រពន្ធលោកមេស្រុក	ក៏រៀបដាក់ទុកអមរាវត្តី
	ជូនមករៀនដែរជួបពៅស្រី	ដែលដើរដឹកដៃពេជ្រចូលវត្ត។
-	ជំទាវសុខសែនអាណិតក្រៃ	ពេលឃើញពៅស្រីក្រកំសត់
	ពីដើមពៅធ្លាប់មានមុខមាត់	ឥឡូវរលត់ដូចថ្ងៃលិច។
-	ជំទាវចង់ឲ្យអាំកល្យាណ	បានរៀនជិតគ្នាជាមួយពេជ្រ
	គ្រាន់រាប់អានជាមិត្តកុំភ្លេច	ព្រោះពេជ្រជាក្មេងនិស្ស័យល្អ។
-	រីឯមាលាភរិយាក្រៃ	វាយឬកឆ្មើងឆ្មៃមិនអបអរ
	មិនចង់ឲ្យពេជ្រកូនអ្នកក្រ	នៅរៀនអក្សរវត្តជាមួយ។
-	ចង់ឲ្យវិគ្រោតនិងអមរា	រៀនសូត្រជិតគ្នាគ្មានក្ដីព្រួយ
	ព្រោះចាស់បានផ្សំផ្គុំជាមួយ	ជាត្រួយមេត្រីស្ដីរួចហើយ។
២៦០-	ពៅបានសុំគ្រូចៅអធិការ	ជួយប្រោសមេត្តាពេជ្រដល់ត្រើយ
	មិនឲ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះឡើយ	គឺនៅវត្តហើយបំរើលោក។
-	បានរៀនអក្សរធម៌វិន័យ	ថ្ងៃក្រោយប្រពៃមានជ័យជោគ
	ចេះទាំងផ្លូវធម៌និងផ្លូវលោក	ចិត្តមិនស្មោគគ្រោកស្គាល់បុណ្យបាប។
-	លោកគ្រូឆ្លើយថាញោមកុំព្រួយ	អាត្មានឹងជួយពេជ្រដរាប
	ឲ្យក្លាយជាក្មេងស្គាល់ខ្ពស់ទាប	រាបសារសុភាពចាកមន្ទិល។
-	ថ្ងៃក្រោយពិតជាឧស្សាហ៍ល្អែង	មិនខូចដើរលេងច្រអូសខ្ជិល
	បើញោមនឹកវារាល់ថ្ងៃសីល	ញោមអាចវិលទៅមកលេងបាន។
-	រួចពៅក៏លាលោកត្រឡប់	ដោយអារម្មណ៍ស្ងប់ពេញក្នុងប្រាណ
	ខុសពីមាលាចិត្តសាមាន្យ	ពេលវិលដល់ឋានបានជួបប្ដី។
២៦៥-	ក៏ទន្ទ្រាន់ជើងជេរប្រទេច	ថាគេចពីអាចម៍ថោកអប្រិយ
	បែរជាជាន់អាចម៍ដដែលខ្មី	នាំឲ្យហឫទ័យក្ដៅអួលណែន។
-	ក្រៃស្មានថានាងបណ្ដូលពេជ្រ	និយាយពីរឿងអាចម៍មែនទែន
	ក៏ស្ទុះក្រោកស្រែកមកទាំងភ្នែន	បើជួបអាចម៍មែនម្ដេចមិនជៀស។
-	សុខចិត្តដើរជាន់ឲ្យស្អូយជាប់	ជើងហើយត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ
	មាលាថាកុំនិយាយផ្ដាស់	ខ្ញុំក្ដៅចិត្តណាស់ចង់តែជេរ។
-	ព្រឹកម៉ិញពេលដែលខ្ញុំនាំគ្រោតទៅ	ស្រាប់តែមេពៅក៏ទៅដែរ
	នាំទាំងអាពេជ្រមុខដូចឆ្កែ	ឲ្យទៅរៀនដែរជាមួយអាំ។
-	អ្នកដន្លងស្រីរាប់រកវា	ប្រៀបហាក់ដូចញា្តតិឧត្ដម
	រីឯគ្រោតវិញមើលមិនចំ	តើមិនឲ្យខ្ញុំខឹងម្ដេចទៅ។
២៧០-	គ្រាន់តែឃើញមុខវាក្ដៅភ្លាម	ខ្ញុំចង់តែហាមអាំកល្យាណ
	និងគ្រោតកូនយើងទាំងពីរប្រាណ	កុំឲ្យទៅរៀននៅវត្តនោះ។
-	ចាំរកជួលគ្រូមកបង្រៀន	ដល់គេហដ្ឋានយើងវិញសោះ
	កុំឲ្យអាំជួបអាពេជ្រនោះ	ស្អប់ចង់ឈូសដានជើងចោល។
-	ក្រៃមាលាអូនកុំខឹង	រឿងអាពេជ្រហ្នឹងដូចស្រមោល
	វាក្រីក្រខ្សត់អត់បង្គោល	ដូចក្បូនឥតថ្នោលដោយមិនឆ្ងាយ។
-	រៀនជាមួយគ្នាក៏រៀនទៅ	អាកូនឥតឪថ្នម​កៀកកើយ
	រៀនមិនពូកែដូចគ្រោតឡើយ	ភ័យអ្វីអូនអើយយើងមានទ្រព្យ។
-	ទោះមិនបាច់រៀនក៏មិនភ័យ	នៅលើលោកិយ៍នេះគេរាប់
	តែកិត្តិយសនិងធនទ្រព្យ	ឯវាក្រខ្សត់បានអ្វីរស់? ។
២៧៥-	ឲ្យគ្រោតរៀននេះគ្រាន់លួងចិត្ត	មេស្រុកនិមិត្តតែប៉ុណ្ណោះ
	និងប្រពន្ធគាត់កុំឲ្យខុស	ថាមានកូនប្រុសមិនឲ្យរៀន។
-	មេស្រុកយកមាសយើងច្រើនណាស់	មិនហ៊ានក្រឡាស់ទាំងបំពាន
	ឲ្យតែកូនធំរៀបការភ្លាម	គ្មានអ្វីមកហាមឃាត់បានឡើយ។
-	ទោះជំទាវសុខចង់ជំទាស់	ក៏រឿងទាំងអស់ហួសទៅហើយ
	មេស្រុកមិនហ៊ាននិងយើងឡើយ	មាលាអូនអើយឈប់ព្រួយទៅ។
-	មានន្ទវាស្លាប់កប់នៅសៀម	ចោលសាច់ចោលឈាមនៅព្រៃជ្រៃ
	មានអ្នកណាមករកខុសត្រូវ	នៅតែមេពៅម្ដេចនឹងហ៊ាន? ។
-	អាពេជ្រនៅតូចដូចស្រមោល	យើងញិចក្បាលចោលគ្រប់ពេលបាន
	បើវាហ៊ានរឹងទទឹងប្រាណ	ចូលមករំខានដល់រឿងយើង។
២៨០-	ចាប់ពីថ្ងៃនេះយើងបានសុខ	ឯវារង់ទុក្ខក្ដៅដូចភ្លើង
	យើងមានអំណាចបានរុងរឿង	ឯវាជាប់គឿងកណ្ដាលកោះ។

2 Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://socheate.blogsome.com/2008/07/31/131/trackback/

1. 

   សូមជំរាបសួរ ម្ដងទៀត ដោយសាកល្បងកូដមើល ទើបធ្វើឲ្យមានបញ្ហាបន្ដិចបន្ដួច។

   Comment by ង៉ាន់ សុជាតិ — August 9, 2008 @ 8:51 pm

2. 

   When will u post the next bro, here waiting.

   Comment by Sith — August 25, 2008 @ 4:48 am

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>