| ឆ្កួត ៨ យ៉ាង (បទពាក្យ ៧) | |
ដោយ : នូច ជឹម
| |
| *លោកិយយើងនេះពិបាកណាស់
| ទោះក្មេង ឬចាស់ កើតរោគា
|
| ជួនភ្លេចសតិស្ទើរលេលា
| មិន សូវ ជាមានច្រើនគគោ ។
|
| *ខ្លះជា កម្មុម្មត្តកោ
| ចិត្តចើងធំប៉ោដោយរាគរោគ
|
| កើតឆ្កួតព្រោះអំពើស្មោកគ្រោក
| ដ្បិត អី សត្វ លោកនេះមានកម្ម
|
| កម្មទាញ់ឲ្យឈ្លក់ក្នុងកាមា
| វក់តាមតណ្ហាជាប្រចាំ
|
| ស្រវឹងក្នុងកាមគុណទាំងប្រាំ
| គឺកម្ម នាំ ឲ្យ ឆ្កួតលេលា ។
|
| *ប្រុសខ្លះឆ្កួតស្រកើតក្បត់ចិត្ត
| ហ៊ានប្រព្រឹត្តផិតនឹងភរិយា
|
| ត្រូវរ៉ូវស្រីស្នេហ៍កាត់រកគ្នា
| នេះហៅ លេលា គឺឆ្កួតស្រី ។
|
| *ឯស្រីៗខ្លះក៏ហ៊ានផិត
| ប្រព្រឹត្តក្បត់ចិត្តនឹងស្វាមី
|
| ជួប ប្រុស ពេញចិត្តល្បួងបេតី
| ផឹតឆ្កួតក្បត់ប្ដីដោយរាគា ។
|
| * កោធុម្មត្តកស ឆ្កួតទីពី
| ឆ្កួតវិលវក់វីព្រោះក្រោធា
|
| បណ្តោឲ្យចិត្ត ឆ្កួត ឥតជា
| ខឹងគេគ្រប់គ្នាជេរមិនឈប់ ។
|
| *ទាស់ចិត្តប្រពន្ធជេរបញ្ចោរ
| ដោយក្ដីទោសោស្រវឹងជ្រប់
|
| តែទើសមុខហើយឥតធម៌ទប់
| ខន្តីទំនប់មិនកាន់យក ។
|
| *បណ្ដោយឲ្យចិត្តអសុរ
| ចូល ជេរដៀលត្រកូលឥតគិតភ្នក
|
| ខឹងកូនខឹងចៅជេគំហក
| ញាតិមិនរាប់រកព្រោះគេខ្លាច ។
|
| *ដ្បិតអីអ្នកឆ្កួតដោយកំហឹង
| ឲ្យតែកើតខឹងប្រើអំណាច
|
| ជនឆ្កួតពួកនេះចិត្តកោងកាច
| នាំឲ្យគេខ្លាចគ្រប់អាត្មា ។
|
| * ទីបី មោហុម្មត្តកោ
| ឆ្កួតព្រោះមោហោខ្វះបញ្ញា
|
| វង្វេងមិនស្គាល់ព្រះធម្មា
| អ្នកផង គេរៀរ មិនហ៊ានគប់ ។
|
| *ជួនឆ្កួនភ្លេចជាតិភ្លេចត្រកូល
| ដ្បិតមោហ:ចូលពេញខ្លួនស៊ប់
|
| អាប់ឥតបញ្ញាងងឹតជ្រប់
| ឆ្កួតឥត ធម៌ ទប់មិន ស្គាល់ បុណ្យ ។
|
| *ភ្នែកភ្លឺដូចខ្វាក់មិនស្គាល់ផ្លូវ
| យល់ខុសជាត្រូវឆ្កួតនេះកុន
|
| ពួកនេះបើបានជាដើរមុន
| នាំគេ ឲ្យ ស៊ុន ឆ្កួត តាមដែរ ។
|
| *បើដឹកនាំគេក្នុងជំនុំ
| អាចមានគ្រោះធំដោយសារតែ
|
| នាំគេឲ្យខុសដូចខ្លួនដែរ
| មោហោ បង្វែរ ឲ្យ លេលា ។
|
| * ទិដ្ឋុម្មត្តកោ ឆ្កួតទីបួន
| ឆ្កួតនេះមួនមើលមិនជា
|
| ប្រកាន់ទិដ្ឋិផ្ទុយធម្មា
| ទាញ់គេគ្រប់គ្នាឲ្យតាមខ្លួន ។
|
| * យក្ខុម្មត្តកោ ឆ្កួតទីប្រាំ
| អាក្រក់សាំញាំពេញចំនួន
|
| ឆ្កួតព្រោះយក្សចូលនៅពេញខ្លួន
| សំដីខុសផ្ទួនប្លែកធម្មតា ។
|
| ពាក្យយក្សនេះគឺបិសាចប្រាយ
| ចូលមកទម្លាយឲ្យមោហា
|
| ចេញសំដីខ្មោចឬអ្នកតា
| ដែលយើងហៅថាខ្មោចព្រាយចូល ។
|
| *ខ្មោចយក្សចូលខ្លួនក្លែងនិយាយ
| ហាក់មានប្រេតព្រាយមកមីរមូល
|
| ឆ្លើយឆ្លងញ័រញាក់ខ្មោចចេញចូល
| អ្នកស្រុកបបួល គ្នាបន់ស្រប់ ។
|
| * ប្រាំមួយ បិត្តុម្មត្តកោ
| ជួនដោះអាវខោឆ្កួតអាប់អន់
|
| កម្រើកប្រមាត់វិលឥតស្រន់
| ឆ្កួតមិនអាច បន់ ស្រន់ជាបាន ។
|
| គឺឆ្កួតមែនទែនហៅវិកល
| ឆ្កួតលែងដឹងយល់ដើមដាន
|
| សរសៃប្រាសាទភ្លេចវិញ្ញាណ
| ជួនព្យាបាល បានជួនដូចសត្វ ។
|
| * ប្រាំពីរ សុរុម្មត្តកោ
| អាឡេអាឡោស្មារតីបាត់
|
| ឆ្កួតព្រោះសុរាអាក្រក់ក្តាត់
| ដូចខូចប្រមាត់ មិន អាចកែ ។
|
| គឺឆ្កួតប្រមឹកគ្រប់វេលា
| មិនសូវដែលជារាល់់ថ្ងៃ-ខែ
|
| បើស្រវឹងហើយរលាតែ
| ជេរឪជេរម៉ែកូនប្រពន្ត ។
|
| ដំណើរទ្រេតទ្រោតសំដីខ្មោច
| ក្លិនខ្លួនអសោចិ៍កើតមោហន្ធ
|
| សតិបញ្ញាខ្សោយឱនទន់
| ផឹកឆ្កួតមិនស្រន់ហៅឆ្កួតស្រា ។
|
| * ឯ ព្យសនុម្មត្តកោ
| មិនចេះបញ្ជោរជេរអ្នកណា
|
| ឆ្កួតព្រោះវិនាសព្រាត់គ្រួសសារ
| មាតាបិតាកូនប្រពន្ធ ។
|
| ទៅជាវិកលឆ្កួតស្រែកយំ
| សោកោសៅក្ដៅងំថ្លើមប្រមាត់
|
| សង្រេងខ្សឹកខ្សួលមិនងាយបាត់
| នេះចាត់ថាឆ្កួតទីប្រាំបី ។
|