Select the Title to read

ព្រាត់គ្នា

-

នាដើមសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ

លង្វែករញ្ជួយដោយភ្លើងសង្រ្គាម

ឆ្នាំចូលលុកលុយច្បាំងបង្ហូរឈាម

ខ្មែរចាញ់សង្រ្គាមសៀមកៀរដូចគោ។

-

គ្រឹស្ដសករាជមួយពាន់ប្រាំរយពីរ

នៅស្រុកគិរីអមរិន្រ្ទបូរណ៍

ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងក្បែរល្អាងភ្នំពោធិ

មានជាងឆ្លាក់ថ្មដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់។

-

នាមឈ្មោះមានន្ទប្រពន្ធឈ្មោះពៅ

ចរិយាត្រឹមត្រូវដូចស្រីគ្រប់លក្ខណ៍

តាំងពីបានគ្នារកស៊ីកើនជាក់

នាងពៅចេះលាក់ទុកដាក់សន្សំ។

-

មានគោក្របីដីចំការស្រែ

ផ្ទះតូចក៏ប្រែក្លាយផ្ទះធំ

ព្រោះមានន្ទល្បីល្បាញគ្រប់ខេត្តឃុំ

អ្នកជាវចោមជុំមកសុំជួលឆ្លាក់។

២០-

ដោយទេពកោសល្យមានន្ទខ្ពង់ខ្ពស់

ល្បីរន្ទឺហួសដល់អង្គខិត្តិយៈ

ព្រះរាជាគ្រងក្រុងលង្វែកជាក់

ទើបប្រើអង្គរ័ក្សស្កាត់មកជួបជាង។

-

ឲ្យមានន្ទឆ្លាក់រូបព្រះបរពិត្រ

ទុកជានិម្មិតមហិទ្ធិរិទ្ធិឥតល្អៀង

សំរាប់ប្រជាគោរពរៀងៗ

ទើបមានន្ទជាងប្រឹងប្រែងខំឆ្លាក់។

-

ទីល្អាងភ្នំពោធិសំបូរណ៍ដោយថ្ម

អាចសាងរូបល្អមិនបែកមិនបាក់

មានន្ទទុកដូចគុហាអមតៈ

សំរាប់ដំដាក់ឆ្លាក់ជារូបអ្វី។

-

ឋិតឆ្ងាយពីផ្ទះដែលគេស្នាក់នៅ

បើដើរតាមផ្លូវឆ្ងាយមួយយោជន៍ដី

មានន្ទធ្វើការពេញៗមួយថ្ងៃ

រីឯពៅស្រីនៅចាំមើលផ្ទះ។

-

ពៅនៅមើលផ្ទះជាមួយប្អូនថ្លៃ

ប្រុសឈ្មោះនាយក្រៃចេះធ្វើជាងមាស

មានប្រពន្ធដែរតែជាស្រីឆ្នាស

អ្នកផងស្គាល់ច្បាស់ឈ្មោះនាងមាលា។

២៥-

នាយក្រៃនិងប្រពន្ធរួមល្អស្រស់

កាលពីមុននោះមិនរស់នៅជុំគ្នា

ជាមួយបងប្រុសព្រមទាំងភរិយា

ព្រោះនាងមាលាស្អប់ខ្ពើមបងថ្លៃ។

-

មើលងាយមានន្ទគ្រាន់តែជាងឆ្លាក់

មិនចេះរកប្រាក់បានដូចនាយក្រៃ

ដែលជាជាងទងប៉ិនប្រសប់ច្នៃ

កាត់កងកែខៃសន្សំមាសទុក។

-

ការពិតនាយក្រៃចេះរកគ្រាន់ដែរ

ទាស់តែមាលាជាស្រីគ្មានឆ្លុក

ជាកញ្ជើរធ្លុះជ្រុះប្រាក់រពុក

គ្មានចេះដាក់ទុកដូចនាងពៅឡើយ។

-

ចូលមួយចាយពីររកស៊ីមិនកើន

ខ្ជះខ្ជាយភ្លើតភ្លើនសប្បាយគ្មានត្រើយ

យូរទៅធ្លាក់ខ្លួនក្រខ្វះមុខក្រោយ

គ្រួសារខ្សត់ខ្សោយខុសឆ្ងាយពីបង។

-

ថែមទាំងអ្នកជួលលែងមានចូលថ្មី

គេស្អប់នាយក្រៃរកស៊ីមិនត្រង់

ភូតភរនៅហោរចោរនៅជាងទង

ក្រៃសែនមួរហ្មងចាញ់បងសព្វគ្រប់។

៣០-

ឃើញថាគ្រួសារប្អូនលំបាកពិត

ទើបពៅអាណិតដោយ​​​ចិត្តមិនស្អប់

ប្រាប់ឲ្យប្ដីហៅក្រៃមកនៅជាប់

នឹងជួយផ្ដល់ទ្រព្យរកស៊ីជាថ្មី។

-

ព្រោះមានន្ទពៅនៅតែពីរនាក់

ទោះល្បីល្បាញពិតដល់ស្យាមបុរី

គង់មិនទាន់មានកូនដូចនាយក្រៃ

ជាចំណងដៃនៃក្ដីស្នេហ៍ឡើយ។

-

ទើបតែឥឡូវស្រីពៅមានគភ៌

មានន្ទត្រេកអររីករាយគ្មានស្បើយ

ព្រោះចិត្តទ្រាំចាំដប់ឆ្នាំមកហើយ

តាំងពីរួមខ្នើយអាយុសាមគត់។

-

ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះនាងពៅគ្រប់ខែ

នៅរង់ចាំតែថ្ងៃសំរាលបុត្រ

មានន្ទមិនបាននៅថែគត់មត់

ដោយជាប់ប្រយុទ្ធឆ្លាក់រូបថ្វាយស្ដេច។

-

គេឆ្លាក់ព្រះអង្គទ្រង់គ្រឿងសង្រ្គាម

ដាវក្ដាប់ដៃម្រាមព្រះនេត្រឥតធ្មេច

ឈរយ៉ាងអង់អាចមិនខ្លាចរត់គេច

ប្រុងចូលកំទេចខ្មាំងវាតទឹកដី។

៣៥-

ព្រះភ័ក្រ្តឆ្លាក់រួចដូចព្រះអង្គពិត

មានន្ទមានចិត្តរីករាយពេកក្រៃ

នឹកថាមុខជាអង្គព្រះភូរណៃ

គាប់ព្រះហឬទ័យពិតពុំខានឡើយ។

-

កំពុងតែឈរភ្លេចខ្លួនគយគន់

ស្រាប់តែផ្គរលាន់បន្ទរឥតស្បើយ

ខ្យល់បក់បោកពពកខ្មៅជុំពិតហើយ

ភ្លៀងធ្លាក់បណ្ដោយកណ្ដាលខែប្រាំង។

-

ឯផ្លេកបន្ទោរភ្លឺផ្លេកពាសពេញ

ស្នូររន្ទះបាញ់លាន់ឮផាំងៗ!

ជាស្នូរចំឡែកលាន់ស្ទើរបែកល្អាង

បណ្ដាលឲ្យជាងមានន្ទភ័យម៉្លេះ?។

-

រញ្ជួយដល់រូបចម្លាក់រាជា

តួព្រះកេសាស្ទើរដាច់របេះ

មានឈាមរហាមហូរតាមស្នា​មប្រេះ

មានន្ទភ័យម៉្លេះស្រែកថ្ងូរម្នាក់ឯង។

-

“ព្រះអើយហេតុអ្វីទៅជាដូច្នេះ

មិនដែលប្រទះទេរឿងគួរស្ងែង

រូបឆ្លាក់ល្អហើយប្រែប្រេះជាក់ស្ដែង

តើនឹងថ្លាថ្លែងប្រាប់គេម្ដេចទៅ?” ។

៤០-

ស្រាប់តែពេលនោះនាយក្រៃប្អូនជាង

បានរត់កាត់ភ្លៀងចូលមកស្រែកហៅ៖

“ថាបងមានន្ទប្រញាប់ចេញទៅ

ព្រោះអីបងពៅសំរាលកូនហើយ!” ។

-

គ្រាន់តែឮក្រៃប្រាប់ពីប្រពន្ធ

ពេលនោះមានន្ទសួរភ្លាមឲ្យឆ្លើយ៖

“ម្ដេចកាលពីម្សិលនាងថានៅឡើយ

ឥឡូវកើតហើយគួរឲ្យឆ្ងល់ពេក!” ។

-

ក្រៃក៏ឆ្លើយថា៖ “ព្រឹកគាត់មិនឈឺ

ស្រាប់តែពេលឮរន្ទះចម្លែក

គាត់ក៏ឈឺពោះភ្លាមទឹកភ្លោះបែក

ខ្ញុំរត់ហៅស្រែកឆ្មបស្ទើរមិនទាន់!” ។

-

ជាងឆ្លាក់កាន់តែខ្វល់ខ្វាយហ្មងសៅ

សួរថា៖ “បើពៅកើតពេលអាសន្ន

ចំពេលរន្ទះបាញ់គួរភ័យស្លន់

តើ​ឯងបានគន់ឃើញកូនម៉េចដែរ?”។

-

ក្រៃថា៖ កូននោះប្រុសហើយស្អាតណាស់

គ្មានស្នាមផ្ដេសផ្ដាសនៅលើខ្លួនទេ

គួរបងប្រញាប់ទៅកុំឃ្នាន់ឃ្នេរ

បងពៅឮតែហៅរកបង។

៤៥-

មានន្ទថា៖ “បងទៅមិនទាន់បាន

ព្រោះអង្គក្សត្រក្សាន្តប្រើមន្ត្រីផង

មកដល់ឥឡូវ! ប្រាប់ពៅនួនល្អង

កុំបីថាបងព្រងើយឡើយណា!។

-

មន្ត្រីត្រូវមកមើលរូចចម្លាក់

ដែលបងបានឆ្លាក់យកទៅរាយការណ៍

ឥឡូវដូចហើយត្រឹមព្រះភ័ក្រ្តា

ទាស់តែកេសាប្រេះឆាមានឈាម។

-

បើពួកមន្ត្រីមកឃើញដូច្នេះ

មុខជាគេរិះគន់ហើយគំរាម

ច្នេះបងត្រូវនៅសំអាតស្នាមឈាម

កុំឲ្យទាក់ទាមមានរឿងអាស្រូវ!” ។

-

ក្រៃថា៖ “រន្ទះឲ្យប្រេះក

រូបចម្លាក់ថ្មអង្គព្រះឆោមឆ្លៅ

ក្រែងជាប្រផ្នូលដូចក្អែកបូលហៅ

កើតហេតុហ្មងសៅដល់ហ្លួងទេដឹង!” ។

-

មានន្ទថា៖ “​ឯងកុំនិយាយផ្ដាស់

ប្រញាប់ទៅផ្ទះប្រាប់ពៅព្រលឹង

កាលណារួចរាល់បងនឹងវិលវឹង

កុំឲ្យពៅខឹងក្រែងទាស់សរសៃ!” ។

៥០-

ក្រៃស្ដាប់ចប់ភ្លាមភ្លែតចេញពីល្អាង

ស្មើនឹងព្យុះភ្លៀងក៏រាំងបើកថ្ងៃ

ឯរូបដែលប្រេះមានឈាមគួរភ័យ

ប្រែជាល្អក្រៃម៉ដ្ឋខៃដូចដើម។

-

ពេលដែលមានន្ទលែងព្រួយភ័យភិត

ប្រៀបដូចស្មៅស្វិតត្រូវទឹកសន្សើម

ស្រាប់តែសេះបីមាឌមាំសម្បើម

ដឹកមន្ត្រីឆ្នើមបីនាក់មកដល់។

-

មានន្ទខំអរអញ្ជើញមន្ត្រី

ចុះពីអាជានេយ្យប្រុងចូលមណ្ឌល

មើលរូបចម្លាក់នៃព្រះចមពល

ក្រែងគេជួយផ្ដល់យោបល់យ៉ាងណា?។

-

ពេលនោះមន្ត្រីស្រដីទាំងស្លន់

ប្រាប់ឲ្យមានន្ទភៀសខ្លួនឆាប់រ៉ា

កុំឲ្យទ័ពសៀមដេញតាម​មកកៀរ

យកទៅស្រុកវាជាឈ្លើយសង្រ្គាម។

-

មានន្ទសួរថា៖ “តើមានរឿងអ្វី?”

ឯពួកមន្ត្រីឆ្លើយប្រាប់ទៀតភ្លាម៖

“ប្រញាប់ចេញទៅកុំនៅទីមទាម

ព្រោះពេលនេះសៀមចូលស្រុកលុកទៀតហើយ” ។

៥៥-

កាលមុនខ្មែរបានសំលាប់បុត្រា

ព្រះចៅអយុធ្យាឈឺផ្សារគ្មានស្បើយ

ខឹងគុំគួនខ្មែរគ្មានភ្លេចសោះឡើយ

ទើបពេលនេះហើយគេមកសងសឹក។

-

មានន្ទឮហើយក៏ឆ្លើយប្រញាប់៖

“ថាខ្មែរសម្លាប់នោះត្រូវពន្លឹក

ព្រោះបុត្រស្ដេចសៀមបង្ករវរវឹក

ពេលមកគ្រងទឹកដីក្រុងលង្វែគ។

-

វាដើរជិះជាន់ហូតពន្ធរាស្រ្តខ្មែរ

អ្នកស្រុកអ្នកស្រែស្គាល់តែទឹកភ្នែក

អាងតែខ្មែរនៅក្រោមនឹមអម្រែក

ខ្មែរឈឺចាប់ពេកលួចធ្វើគត់ទៅ” ។

-

មន្ត្រីថា៖ “ខ្មែរធ្វើនោះត្រូវមែន

តែទ័ពរាប់សែនសៀមមកឥឡូវ

កាប់សម្លាប់ខ្មែរហូរហែពេញផ្លូវ

អ្នកដែលសល់នៅកៀវទៅស្រុកវា។

-

វាបាចប្រាក់ដួងចូលឬស្សី

ខ្មែរល្ងង់ប្រុសស្រីនាំគ្នាកាប់ឆ្ការ

ចង់បានប្រាក់ដួងសៀមចូលប្រហារ

ទាំងព្រះរាជាវាធ្វើគត់ហើយ” ។

៦០-

មានន្ទរន្ធត់ស្រែកភ្លាត់សំលេង

យំដូចកូនក្មេងក្សត្រត្រាណត្រើយ៖

“បើទ្រង់ក្ស័យមែនខ្មែរទុក្ខទៀតហើយ

ចុះហេតុម្ដេចឡើយមិនជួយការពារ?” ។

-

មន្ត្រីថា៖ “សៀមមកច្រើនលើសលប់

ដូចធ្លាយទំនប់ខ្មែរដកឃ្លា

បាក់ស្មារតីខ្លាចមិនអាចរាំងរា

ព្រោះព្រះរាជាក្ស័យព្រះជន្មទៅហើយ។

-

នាម៉ឺនមន្ត្រីដោយភិតភ័យពេក

រត់គេចបែកខ្ញែកគ្មានសល់ម្នាក់ឡើយ

សៀមចូលលង្វែគប្រមូលអស់ហើយ

អ្នកកុំកន្តើយឆាប់រត់គេចទៅ! ។

-

អ្នកជាសិល្បករមានស្នាដៃខ្ពស់

វាដេញសួរឈ្មោះហូរហែតាមផ្លូវ

ពេលនេះយើងឃើញទ័ពវាសំដៅ

មកដល់ឥឡូវកុំនៅរេរា...!” ។

-

ពោលចប់មន្ត្រីជិះសេះចេញភ្លាម

មានន្ទចុកឈាមក្រៀមក្រំអង្គារ

ស្ដាយរូចចម្លាក់អង្គព្រះរាជា

ទើបស្ទុះម្នីម្នាយកកំណាត់គ្រប។

៦៥-

ហើយបិទទ្វារល្អាងយ៉ាងជិតគត់ហ្មត់

រួចខំប្រឹងរត់កាត់ព្រៃលាក់លប

ទៅដល់ផ្ទះភ្លាមទាំងហត់ត្រហប

ប្រញាប់អោនថើបថ្ងាសកូនសម្លាញ់។

-

រូចទើបថើបថ្ងាសភរិយាហើយពោល

ថា៖ “ពៅបណ្ដូលអូនកុំទោម្នេញ

ពេលនេះទ័ពសៀមចូលមកពាសពេញ

កាប់សម្លាប់ដេញខ្មែរពេញលង្វែគ។

-

ធ្វើគត់ទាំងហ្លួងល្បួងចាប់ទាំងរាស្រ្ត

សៀមមកពេលនេះសាហាវពន់ពេក

កៀរខ្មែរទាំងគ្រួមុខគួរសង្វេគ

ព្រាត់ប្រាស់បាក់បែកទឹកភ្នែករីងរៃ។

-

គេប្រាប់ថាសៀមនឹងមកចាប់បង

ព្រោះវាប៉ុនប៉ងមកយូរខែថ្ងៃ

ខ្មែរមានជំនាញសិល្បៈល្បាញល្បី

ទោះប្រុសឬស្រីវាចាប់ទាំងអស់។

-

ពេលនេះបងមកសូមលាពៅស្ងួន

ដើម្បីភៀសខ្លួនឲ្យផុតគ្រោះ

ទៅមួយគ្រាសិនចាំសៀមចេញអស់

បងនឹងបានរស់វិលមកផ្ទះវិញ!” ។

៧០-

គ្រាន់តែឮច្នោះស្រីស្រស់មាលា

ធ្វើឬកមាយារស្រែកថ្ងូរទោរម្នេញ

ថា៖«បងក្រៃខ្ញុំក៏ត្រូវតែចេញ

ក្រែងសៀមវាដេញចាប់យកទៅដែរ» ។

-

មានន្ទឃាត់ភ្លាមថា៖ «ប្អូនកុំភ័យ

ចំពោះរូបក្រៃមិនសូវល្បីទេ

គ្រាន់តែជាងមាសដូចឯងដូចគេ

សៀមមិនចាប់ទេ កុំរេគេចអី! »​ ។

-

រីឯស្រីពៅនៅលើចង្រ្កាន

ក្រោយពេលដែលបានឮពាក្យពេចន៍ប្ដី

ទឹកភ្នែកស្រក់ភ្លាមហូរដាមលើផ្ទៃ

ភ័ក្រ្តហើយស្រដីទាំងអួលអាកាថា៖

-

«ថ្ងៃនេះនឹកថាបងរីករាយណាស់

ពេលវិញដល់ផ្ទះឃើញវង់ភ័ក្រ្តា

កូនទើបនឹងកើតគួរឲ្យស្នេហា

ដែលបងប្រាថ្នាមកយូរឆ្នាំហើយ។

-

ដឹងអីជាបងត្រូវព្រាត់ពីអូន

ព្រមទាំងពីកូនង៉ាតូចនៅឡើយ

សូមបងយកអូនទៅផងបងអើយ

បើគ្មានបងហើយអូនរស់ម្ដេចទៅ ? » ។

៧៥-

មានន្ទមន្ទន់ខ្លួនឱបភរិយា

ថ្លែងថា៖ «ពុំងារអូនកុំសោកសៅ

អូនសរសៃខ្ចីស្រីមិនអាចទៅ

ណាមួយកូនពៅក៏នៅតូចខ្ចី។

-

នៅទីនេះមានក្រៃនិងមាលា

ចាំជួយការពារបំរើចរណៃ

បងទៅពួននៅភ្នំក្រវាញព្រៃ

ព្រោះពួកមន្ត្រីទៅទីនោះដែរ ! » ។

-

ពេលនោះនាយក្រៃស្រដីស្រស់ស្រួល

ថា៖ «បងកុំព្រួយពីរឿងមើលថែ

បងបានជួយខ្ញុំរស់មកច្រើនខែ

ខ្ញុំក៏ត្រូវតែបំរើបងពៅ​ ! ។

-

ចុះបងគិតចាកចេញទៅពេលណា

មានន្ទឆ្លើយថា៖ «បងចេញឥឡូវ! »

ទើបងាកឆ្ពោះទៅផ្ដាំចំពោះស្រីពៅ

«ចូរស្រស់ឆោមឆ្លៅថែកូនឲ្យល្អ ។

-

បងសូមដាក់ឈ្មោះកូនយើងឲ្យស្រេច

ហៅថាមនោពេជ្រណា៎ស្រស់បវរ » 

ស្រាប់តែមានស្នូរជើងសេះលាន់ខ្ទរ

ទ័ពសៀមអ៊ូអរមកពេញមុខផ្ទះ ។

៨០-

មាលានិងក្រៃភ័យពេករត់ពួន

យករួចតែខ្លួនពួនយ៉ាងរហ័ស

រីឯមានន្ទឃើញសៀមពេញពាស

ចិត្តរេស្ទើស្ទះចង់ចេញផ្លូវក្រោយ ។

-

តែទ័ពសៀមព័ទ្ធជិតជុំទាំងអស់

ទោះជាចេះហោះក៏មិនរួចឡើយ

ទើបចូលមកផ្ដាំពៅជាចុងក្រោយ

ថា៖ «បងលាហើយណា៎ពៅពិសី! ។

-

មិនដឹងថ្ងៃណាបងបានមិលវិញ

អូនកុំទោម្នេញនឹកបងពេកអី

បើយើងជាគូគាប់ព្រេងនិស្ស័យ

ទោះយូរខែថ្ងៃបងគង់ត្រឡប់។

-

បងសូមផ្ដាំថាពេលណាអូនជា

សូមពៅពុំងារឆ្លាក់រូបឲ្យចប់

ព្រោះអូនក៏ចេះឆ្លាក់យ៉ាងប្រសប់

ពេលណាឆ្លាក់ចប់ត្រូវបិទឲ្យជិត។

-

កុំឲ្យរឿងនេះដឹងដល់អ្នកណា

សូមស្រស់ជិវ៉ាចាំណាវិរមិត្រ

ដល់កូនមានវ័យម្ភៃប្រាំឆ្នាំពិត

សឹមកែវវរមិត្របើកឲ្យវាឃើ់ញ!  »។

៨៥-

ពេលនោះមេទ័ពសៀមម្នាក់ចេះខ្មែរ

បើកភ្នែកលៀនត្លែស្រែកយ៉ាងគំរើយ៖

«កុំរត់ទៅណាយើងស្គាល់ឯងហើយ

ឆាប់ចុះមកវ៉ើយ បើមិនចង់ស្លាប់ ! » ។

-

ពេលនោះទារកនៅលើអង្រឹង

ស្រែកយំវ៉ាំងៗ ហាក់ចង់ឃាត់ប្រាប់

ដល់ទៅមានន្ទដែលឈឺចុកចាប់

មានន្ទត្រឡប់ងាកមើលមកក្រោយ ។

-

គេលូកដៃទៅអង្អែលកូនប្រុស

ទើបដើបង្ហួសទៅពោលយ៉ាងខ្សោយ

ប្រាប់ថា៖ «បងលាពេលនេះដល់ហើយ

កុំភ្លេចសោះឡើយបណ្ដាំណា៎ថ្លៃ! » ។

-

ភរិយាកំសត់អត់ទ្រាំមិនបាន

ក៏ខំងើបប្រាណសម្លឹងមុខប្ដី

ទឹកភ្នែកតក់ៗស្រក់លើខ្នងដៃ

ហើយវាចាខ្លីពីរបីឃ្លាថា៖ ។

-

«បងទៅអយុធ្យានាមជាឈ្លើយសឹក

ខំឆីបាយទឹកថែធួនជីវ៉ា

ទោះគេប្រើឲ្យធ្វើអ្វីយ៉ាងណា

សូមបងមេត្តាកុំរឹងទទឹង ។

៩០-

ក្រេងបងមានភ័ព្វបានត្រឡប់វិញ

អូននៅទន្ទេញចាំតែព្រលឹង

ខ្លួនអូនជាក្បូនជូនកូនឆ្លងស្ទឹង

សូមប្រុសព្រលឹងកុំព្រួយឲ្យសោះ ! » ។

-

ដោយគ្មានសង្ឃឹមគេទៅណាទាន់

ពេលនោះមានន្ទក៏ព្រមដើរចុះ

ទៅតាមទ័ពសៀមទាំងស្ដាយស្រណោះ

មានខ្មែរស្រីប្រុសដែលវាកៀរទៅ។

-

ក្រឡេកមើលក្រោយឃើញតែពៅស្រី

ខំវារលើកដៃនៅក្បែររងស្បូវ

បាត់សូនប្អូនថ្លៃ និងក្រៃប្អូនពៅ

មិនឈរមើលថផ្លូវគេទៅសោះឡើយ។